Dark fibers onder de zeebodem
Een geul van 160 meter lang, 3 meter diep en 6 meter breed graven op het strand van Zandvoort, zodat er een zeekabel tussen Nederland en Engeland kon worden aangelegd. Dat is niet ons dagelijkse werk. Maar voor een opdracht die zich eens in de twintig jaar aandient, gingen wij samen met Zayo de uitdaging maar wat graag aan.
Tussen de paviljoens
De eerste zeekabel tussen Zandvoort en het Engelse Lowestoft werd aangelegd om grote bedrijven een optimale verbinding te geven, met ruimte voor 48 klanten. Naarmate het dataverkeer groeide, werd duidelijk dat er een extra kabel nodig was. Die extra capaciteit zit in dark fibers: nog niet geactiveerde verbindingen die gereserveerd zijn voor toekomstig gebruik. Zodra alle vezels bezet zijn, is er immers geen capaciteit meer.
De ruimte op Zandvoort is beperkt: er staan veel paviljoens en strandhuisjes waar niet onderdoor gewerkt mag worden. Door de ligging van de oude kabel en de posities van de paviljoenpijlers in kaart te brengen, konden we bepalen waar de nieuwe kabel kon komen. Ook het vooronderzoek was omvangrijk, tot en met het onschadelijk maken van een vliegtuigbom uit de Tweede Wereldoorlog vlak voor de kust.
Gestuurde boringen en diepe geulen
In eerste instantie vroeg Zayo ons om een gestuurde boring uit te voeren en de oude kabel in beeld te brengen. Ook verzorgden we de begeleiding bij het aanbrengen van de nieuwe kabel. Daar bleef het niet bij: de kabel moet op het strand minimaal 3 meter diep liggen, zodat strandbezoekers hem niet per ongeluk beschadigen. Voor dat graafwerk was geen geschikte partij gevonden, dus werd ons gevraagd ook die werkzaamheden te begeleiden.
Dat vroeg om een andere aanpak dan we gewend zijn: wij werken doorgaans met heel andere afmetingen en graven vrijwel nooit op het strand. Bekisting, damwanden en ijzeren platen horen niet tot onze dagelijkse uitrusting. Via een van de andere divisies vonden we een partij die gewend is grotere en diepere geulen te graven, onder regie van de Beach Master van de hoofdaannemer. Samen kwam het voor elkaar.
De koppeling tussen Zandvoort en Lowestoft
Hoe koppel je een kabel via zee tussen Nederland en Engeland? Voor de kust van Zandvoort lag een schip met 4,5 kilometer kabel. Die kabel werd via een lier, die door duikers naar het schip werd gebracht, naar het strand getrokken. Aan de Engelse kant gebeurde precies hetzelfde. Beide strandkabels worden gekoppeld aan een zeekabel van maar liefst 200 kilometer die door de zee wordt getrokken. Een complexe klus met veel stappen en diverse partijen, ook overzees.
De locatie maakte het extra uitdagend. Zo viel de geplande uitvoering samen met het broedseizoen van vogels op de zandbanken voor de kust, en met een raceweekend van de Formule 1.
Werken onder tijdsdruk
De gestuurde boring tussen de manhole (een opslagcontainer voor kabels) op de zeedijk en het strand kon doorgaan, waarna de kabel van zee aan land werd getrokken. Het weer zat aanvankelijk tegen: windkracht 6, sneeuw en vriestemperaturen, waardoor de duikers het water niet in konden. Daardoor moest er in het weekend worden doorgewerkt, want zodra het strandseizoen begint, kan een grootschalig graafproject niet meer. Bovendien moest het werk zo snel mogelijk klaar zijn, omdat het kabelschip zo kort mogelijk aan de kust mocht liggen: de kosten per dag zijn enorm.
Daar kwamen eb en vloed bij, en de belangen van de eigenaren van de strandpaviljoens. Een goede verstandhouding was essentieel. En die was er: de hardwerkende kraanmachinisten kregen van de strandtenteigenaren koffie en bitterballen. Dan weet je dat het goed zit.
Een bijzonder project
Alle hobbels werden op tijd genomen en de strandkabel lag klaar op het afgesproken moment. Een uniek project, waar we samen met Zayo en alle betrokken partijen met veel voldoening op terugkijken: een verbinding onder de zeebodem tussen Nederland en Engeland.